Geplaatst op Geef een reactie

giftige relaties

Moordend voor een lichaam, verlammend voor de ziel.
Lichamen sterven maar je ziel kan als het ware vergaan, wie heeft je dat aangedaan?
Zonder veel besef sluipt de giftige stof je lichaam binnen, soms kan je er niet tegen winnen.
Er valt helemaal niets te beginnen, tegen het traag wegebben van wie je bent.
Tot dat je zelfs, jezelf niet meer herkent.

Het duurt een hele tijd vooraleer je het jezelf verwijt.
Wie ben je nu eigenlijk, wat heb ik gedaan?
Je kijkt in de spiegel en vraagt je af; waar kom ik nu ineens vandaan?
Je lijkt wel verlamd, je hele lichaam verkrampt.

Doorheen de dagen, moest je zoveel verdragen.
Elk verwijt, over… “wie ge wel zijt.”  
Door de ogen van een ander, alsjeblief. Verander.
Pas je aan, dan kunnen we er samen verder voor gaan.
Het lijkt alsof je nooit voldoet, aan de eisen van jouw “zoet”

Je mooie ziel verdwijnt, een glimlach die telkens wegkwijnt.
Je doet zo hard je best maar je kan het niet winnen.


Het gaat
al lang
niet meer
over
beminnen

weet ge nog wel wie ge zijt?
rozengeur en mane-schijt
Kijk terug door je eigen ogen,
alsjeblief

je werd belogen.

Zie je schoonheid en je pracht,
Kom terug in je eigen kracht.
Laten we samen beginnen,
mekaar
beminnen.

Geplaatst op 1 Reactie

De intensiteit van liefde en het belang van kwetsbaarheid.

Eens, lust zich op de achtergrond begeeft is het intimiteit die leeft.

Moedig zijn deze, die de dans van de liefde leven.

Een slapeloze nacht, een hart pulserend in de borstkas en bij afscheid omgeven door een beklemmend harnas. Liefde gaat als een mes recht door je kern, een kogel door je kleren.
Het snijd je middendoor en breekt je in stukken.
Heen en weer geslingerd op de heuvels van emotie.

Enkele dagen geleden kreeg ik de vraag of ik wou schrijven over wat voor mij de ziekte van deze tijd lijkt. Vandaag heb ik het gevoel dat ik het exact kan beschrijven. 

Het vraagt moed om lief te hebben, het vraagt moed om iemand toegang te verlenen tot je hart. De kwetsbaarheid die we daarbij voelen blokkeert ons vaak. We stellen vaak alles in het werk om emoties die ons raken tot in de kern te ontwijken. Ze zijn intens en vaak kunnen we ze niet kanaliseren, hierdoor gaan we in ons hoofd zitten en worden we bang.

Keuzes worden op voorhand gemaakt met ons hoofd om maar niet te moeten voelen.
De oppervlakkige wegwerpmentaliteit zorgt ervoor dat er minder aandacht is voor kwetsbaarheid, het lijkt soms van de aardbol verdwenen. Allen omgeven door een harde bolster, angstig proberend om sterk te zijn en te blijven. Meegaand in de materialistische cultuur waar dingen de waarde hebben overgenomen van gevoelens. Het eeuwige shoppen om een goed gevoel te krijgen, de stijgende drankproblematiek en het zoeken naar lust op de meest onmogelijke manieren.
Met gemak gaan de kleren uit, worden bedden gedeeld.  

 

Voorbij de muren van uiterlijk vertoon en huiselijke perfectie ligt een wereld vol bloeiende emoties. Het is niet voor iedereen weggelegd om ze te doorvoelen, laat staan dat het niet iedereen gegeven is om tot de kern van de ander te komen en die gevoelens aan te raken. Het vraagt een zekere kwetsbaarheid van beide partijen om vanuit zichzelf de ander gaan zien. De ander te horen.
Een dans te dansen op emotie en gevoel. Durf je te dansen? Een dans tussen leiden en zich openen.
Elke danser kan het beamen, net als elke zanger … je kwetsbaar opstellen geeft de mooiste dans en de mooiste zang. Wie kan het nog?

 

Sommigen hebben het al bij de fase van aantrekking, eens de hand uitgereikt gaan ze de dans liever uit de weg. Blijven liever alleen.
Durven aanraken vanuit gevoel en zonder doel.

 

Stel je je open? Voel je de ander?
Zet je verwachtingen opzij. Wat is een zoen waard als je het gevoel van de ander zijn lippen vergeten bent omdat je doelen nastreefde in je hoofd. Het bouwen van luchtkastelen en idealen in plaats van te voelen van wat is.
Durf je de ander te horen en vooral te voelen?
Ga je uit de kleren of ga je binnen in je hart, of allebei?
Kun je puurheid tonen voorbij het masker dat je soms draagt?
Kun je de ander zichzelf laten zijn, zie je de kwetsbaarheid in zijn ogen?
Geborgenheid bieden en respectvol omgaan met elkaar.
Het vraagt moed om je verwachting te laten voor wat het is en op te gaan in mekaar.
Een moment te nemen om mekaar te dragen, lief te hebben.
Durf je eerst je hart te openen, durf je dat van de ander aan te raken?
Herken je jouw emoties, omarm je de kwetsbaarheid van de ander?

Geplaatst op Geef een reactie

Wat als… een beperking, geen beperking is?

Ik typte het zonder nadenken, vandaag. Onderweg naar een nieuwe bestemming. Alleen reizen. Om in de stilte van het bij mezelf zijn net mijn innerlijke leven te ontdekken. Tijdens de drie uur durende heenreis mijmerde ik verder over beperkingen. Ik stuurde het daarstraks in een tekstberichtje: “een beperking toont je hoe je een andere aanpak moet zoeken, als het ware een omweg dient te maken” 
Weet je, een beperking is er pas één als je er zelf eentje van maakt. Als jij zegt “Dit is een beperking” dan stop het daar.  
Dan heb jij zojuist je paarde bril opgezet en zie je door de tunnel van jouw fantasie niets anders dan jouw beperkende gedachte. 
Enkel jijzelf neemt de beslissing om er met jouw geest over te beslissen dat dit het einde is van jouw mogelijkheden. 

Maar wat als een beperking eigenlijk gewoon een obstakel is? 
Als een mogelijkheid, wit is en een beperking zwart. Dan zitten er tussen beide heel veel grijze mogelijkheden. 
Een obstakel is vaak iets dat je niet kent en het daagt je uit om iets nieuws te proberen. “onbekend is onbemind” zo zegt het spreekwoord, maar is het dat altijd?
Onderzoek het onbekende en kijk wat voor moois er gebeuren zal.
Doorheen vijftig tinten grijs gaan we op reis. 
Van beperking naar verwezenlijking. 

Ik vergelijk het met een wandeling die ik laatst deed. Na de storm waren er heel wat bomen omgewaaid, sommige reuzesparren lagen op het pad.


Niet één, niet twee maar echt wel enkele versperden de weg. 
Een serieuze beperking, het was zo goed als onmogelijk om de weg te vervolgen samen met mijn dochter. Ertussen klauteren leek me gevaarlijk en van het pad afgaan was niet echt oké.
Dat waren dan ook ineens de beperkende gedachten!
Het waren gedachten, niet meer dan dat. Het werd een avontuur van over reuzestammen klauteren en door het verwilderde bos onze weg zoeken terug naar het pad. 
De wandeltocht was des te leuker en zo gaat het in het leven ook. Verander je beperkende gedachte in een obstakel, neem een nieuwe weg en stel je open voor een mooi avontuur! 

Geplaatst op Geef een reactie

de strijd met zelfzorg en mijn kip

Het was tijdens het spelen dat ik ze zag. De eerste keer trok ze mijn aandacht omdat ze haar ogen neersloeg terwijl we mekaar kruisten. Ik wou haar een goeiedag wensen maar ze liet het niet toe. Haar blik naar beneden gericht op de zandkleurige kiezelsteentjes. Diezelfde steentjes, krakend onder elke voet die ik ritmisch richting aardoppervlak bewoog.  
Ik noem het liever spelen dan sporten, dat lijkt me leuker. Soms loop ik wat, dan wandel ik een beetje en elke keer opnieuw doe ik in het gras enkele yoga stretches.  
Het leek me noodzakelijk terug wat meer te bewegen, ik miste ruimte in mijn lijf. Beperking was wat ik voelde, blokkades. Beperking in mijn lijf zorgt voor beperking in mijn geest, die twee blijven onlosmakelijk verbonden.  
Daarnaast blijk ik ook een gebrek aan discipline te hebben als het over mezelf gaat. Verantwoordelijkheid om te zorgen voor de ander en afspraken na te komen lukt me vaak beter dan gedisciplineerd te zijn tegenover mezelf. 


 
 
 

 

Zelfzorg heten ze dat, de volle verantwoordelijkheid nemen over jezelf en niet vervallen in het gemakkelijk achteruit leunen terwijl alles aan je voorbij passeert.  
Na mijn yoga stretches kruiste ik haar voor een tweede keer, opnieuw diezelfde blik. Alsof de kiezelkleur haar gelaat even grauw maakte als de grond. In haar rechterhand een zakje van de kledijwinkel, hier niet veraf.  
Terwijl ik rustig verder jog vraag ik me af als ze zou glimlachen terwijl ze haar kleedje aantrekt later op de dag. Als gelukzaligheid haar gezicht zou opklaren in een glinsterende gloed.  
Of zouden nieuwe kleren haar niet echt een beter gevoel geven? Misschien waren het wel enkel noodzakelijke-witte-bomma-onderbroeken-met-bijpassende-sokken omdat de andere ondertussen even kiezel-grauw geworden waren. 
Het lijkt me vaak een luxe, een gelukkige geest in een levenslustig lichaam.  
Beiden in balans blijkt vaak moeilijk.  

De verantwoordelijkheid nemen daarvoor vaak, beangstigend.  
Onnodig misschien, door andere verplichtingen op de achtergrond gedrukt.
Ik hou ervan om mensen te bestuderen. Vaak voel ik ze ongefilterd aan en dat raakt me, heel even voel ik me hoe zij zich voelen om het daarna rustig terug te laten gaan.  
Het maakt me vaak bezorgd, waarom niet ieder mens zich verzorgt.  
Onszelf verantwoordelijk te stellen in plaats van andermans fouten te tellen.  
Het onderzoek naar eigen geest, het aankijken van dat brein-beest.  
Een gezond en gelukkig lijf, dat staat buiten kijf.  

Ook ik zat in een dip toen ik mijn dijen vergeleek, met die van mijn kip.  
Mijn benen zoals ik ze ken, even wit als ongebakken hen.  De hare bleken nog gespierd, op sporten ben ik nu wel gevierd 😊  

Geplaatst op Geef een reactie

Hello Fair

Misschien zag je dit artikel en kwam je daardoor even kijken op mijn website?
Dankjewel daarvoor.
Samenwerken helpt en voor dit initiatief doe ik het graag!

Een recept wordt in mijn keuken meestal niet gevolgd, hoe hard ik ook probeer. Het lijkt me maar niet te lukken. Ik ben ook nooit een tussen-de-lijntjes-loper geweest, misschien ligt het wel daaraan.
Alleszins ben ik overtuigd dat gezonde voeding belangrijk is en koken helemaal niet moeilijk!

Dat wil ik jullie graag laten zien komende week.
Ik zal voor jullie een voedzaam, gezond recept maken boordevol groentjes.
Wist je dat we ondanks de steeds zwaardere gewichten die we meedragen toch heel vaak ondervoed zijn?
Hoe kan dat nu? Hoor ik je denken …
We krijgen te weinig vitamientjes binnen en te veel van wat we niet nodig hebben, hierdoor worden we zwaarder maar vaak ook beetje per beetje zieker.

Wil je er meer over weten? Volg me dan gauw op facebook of Instagram!
Natuur, coaching & welzijn | Facebook
Natuur, coaching & welzijn (@natuurcoachingwelzijn) • Instagram-foto’s en -video’s

Bestellen doe je online https://zonnebeke.bibliotheek.be/agenda/heerlijk-lenteontbijt-wordt-hello-fair of in de bibliotheek van 1 maart tot uiterlijk 15 maart.




Geplaatst op Geef een reactie

Balans – werk_2

Balancerend op mijn matje, in de zoveelste yogahouding, terwijl dit zinnetje zich in mijn hoofd nestelt: “Om balans te vinden moet je eerst uit balans geraken.” 
Terwijl ik net vandaag over de liefde zou moeten schrijven ga ik het over balans hebben. 
Disbalans was nochtans DE-rode-draad in mijn liefdesleven, ik zou er een boek kunnen over schrijven. Zou kunnen… maar dat gaan we nu toch maar niet doen 👌 
Laat balans net de reden zijn dat ik gisteren vroeg ging slapen en deze ochtend op mijn matje stond.
Balancerend op de klif, roepend naar mijn baas dat ik eeeuhhh ja ECHT! Vertrekken zal.
Ik maak niet meteen de mooiste, noch sierlijkste duik naar beneden. Ik laat me eerder vallen, zonder goed te weten waar ik terecht komen zal.  
Neemt die gevederde tweepoter me mee naar een nieuwe bestemming?
Vlei ik me heerlijk tegen mijn prins op het witte-gehoornde-paard-met-vleugels?  
Of geef ik me over aan de zwaartekracht en smak ik gewoon met mijn BEK-op-de-grond?
Misschien doe ik het allemaal wel. Volgorde onbepaald.  

Ik geloof niet in het laatste, doemdenken is niet mijn kopje thee. In mijn rugzak zit een veelheid aan ervaring en in mijn buik het fijnste buikgevoel. Het geloof dat ik op tijd mijn parachuutje loslaat en een zachte landing maak, sterkt me.  
Eens de wind liggen zal, voel je de opwarmende kracht van de zon.  

Maar hé, inderdaad. Om van balans terug naar balans te gaan moeten we eerst de disbalans ervaren. Steeds dezelfde balans behouden gaat na een tijdje pijn doen. Af en toe eens van houding veranderen doet ons meer deugd, een frisse kijk en een verruimende blik.  

Een nieuwe werkervaring op de weegschaal, een ander gewicht in de schaal, een nieuw liefdesverhaal…  

Eerst door die disbalans en dat herkennen we allemaal.

Geplaatst op Geef een reactie

Voorbij elk oordeel ligt kracht

Ik merkte dat er iets veranderd was. Was het bij mezelf? Ik vermoed van wel.  
Elk oordeel over mijn studiekeuze had ik aan de kant geschoven. Omdat het duidelijk werd dat mijn bokkesprongen van toen me eigenlijk maakten tot de veelzijdige vrouw die ik nu ben. Vaak beeldde ik mij in hoe een CEO mijn CV steevast aan de kant schoof bij het zien van mijn behaalde diploma’s. 

“beeldende kunsten” / HIPPIE  
“schoonheidsspecialiste” / NIET-ZO-SNUGGER 
“positieve psychologie” / DENKT-TE-VEEL 
“mindfulness” / DROMERIG  
“orgaanmassage” / WHAT’S-IN-NAME?-FREAK! 

Het begon destijds enkel met de kunstrichting, ik merkte als ik dit niet vermeldde dat er dan wel reactie kwam. Want hé! Ik had een jarenlange ervaring opgedaan in administratieve functies waardoor ik op het niveau zat van iemand die verder studeerde.  
Maar geef nu toe; een dromerige, niet zo snuggere freakende hippie wil jij waarschijnlijk ook niet in jouw kantoor? Laat staan dat ze orde en netheid in jouw administratie zou scheppen?  
I know, ik mag er zelf niet aan denken dat die patchouli-geurende-nest in mijn papieren zit te snuffelen.  
 
Als je ondertussen niet meer goed kan volgen dan begrijp ik dat best.  
Net daarom dat ik het niet meer zwart op wit typ op een blaadje en onder je neus schuif.  
Net daarom hou ik ervan om met mensen face-to-face te praten als het over mezelf en werkervaring gaat.  
Het kostte me best wat tijd om mijn eigen oordeel aan de kant te schuiven, misschien was dat wel de allerbelangrijkste stap om meer in mijn eigen kunnen te gaan geloven.  
Pandemietijden zorgden ervoor dat de puzzel werd gelegd. Het stukje psychologie en coaching paste perfect in het stukje creativiteit, ook de massages kregen hierbij een passende plek. Een tekort aan zelfliefde en een teveel aan stress komen vaak pas boven tijdens een massage-sessie.  
Mijn puzzel om mensen te helpen werd gelegd en ik ben trots dat ik mijn skills op deze manier kan combineren.  
 
Tijdens kalmere periodes doe ik graag een beroep op mijn ervaring als administratief bediende. Het voelt voor mij als een groot voordeel dat ik verschillende dingen kan combineren. Het geeft kracht om op eigen benen te staan en dat is wat ik dit jaar zal verwezenlijken.  
2022 wordt een jaar van zelfstandig zijn en verantwoordelijkheid nemen. Ook van geloven in mezelf en mijn eigen kunnen, ik geloof eindelijk dat ik het kan en focus niet meer op alles die zou kunnen mislopen.  
“zou kunnen” heeft voor mij geen betekenis meer. 
 
In een wereld waar grijs overheerst ben ik dankbaar dat ik een kleurrijk persoon mag zijn.  
Het zou kunnen dat het kan, daar ben ik zelfs zeker van.  

Lieselot  
 
 

Geplaatst op Geef een reactie

Tweesprong

Het leven zonder filter laat me de laatste dagen iets moois voelen.
Het komt zuiver en puur binnen, allemaal kleine liefdeshartjes worden in me gepompt. Eén voor één raken ze me aan, ze vullen me met warmte, liefde en hoop. Ik voel mijn lichaam stralen, opwarmen en het geluk schiet doorheen mijn hele lijf.

Enkel de tijd bepaalt nog waar je heen gaat.
De nieuwe weg is klaar.
De laatste weken voelde ik stilstand, het tot bedaren komen.
Het gevoel van er bijna te zijn.
De laatste stuiptrekkingen die worden afgesloten met een aangename stilte.
De tweesprong, een zijweg.
Het pad is nog nieuw en je ziet nog niet alles.
Enkelen zijn al voorgegaan, van alle ballast ontdaan.
Kiezen kan; blijvend op het pad van de wereld die we kennen of durf je te stappen op een nieuwe weg?

Ga je rechtdoor in de huidige maatschappij, waar we werken voor geld. Materialisme belangrijk is en mensen vaak hard zijn voor elkaar?
Of sla je af?
Als je afslaat dan ervaar je wat onzekerheid voor al dat nieuwe, tegelijkertijd wat nieuwsgierigheid die je opwinding prikkelt.
Het is er kleurrijk en gastvrij.
Mensen helpen mekaar en laten je vrij, vrij om keuzes te maken en te zijn wie je bent.
Je kan er reizen, temidden van de natuur. Vol avontuur.
We leven op het ritme van de seizoenen, samen met onze kapoenen.
Spellen worden gespeeld, geen kind die er zich verveeld.
Gekwetstheid wordt geheeld, je huid door je partner gestreeld.
Wentelend in zachte doeken, lees ik vele boeken.
Verwarmend bij het vuur, wereldse lectuur.
We spelen geen spel, weet je nog wel.
Ik doe wat ik goed kan, wat denk je daarvan?
Voor elk gezin een nieuw begin.
Jij en ik, wisselend. Eén enkele blik.
Passie & vuur. Samen op avontuur.
Enkelen, samen.
Ik kan het beamen.
Die wereld bestaat, zoeentje die je oplaadt.

We zijn aan het bouwen, je mag me vertrouwen.
Mekaars warme hand.

Er komt een nieuwe wereld tot stand.

Lieselot

Geplaatst op Geef een reactie

zomaar iets tussendoor





jij bent goud
hoor ik af en toe
net daarom dat ik het doe

het rood in mijn leven
laat me jou liefde geven
geel om te verwarmen
warmte om te omarmen

ook bij mij maakt het zwart
het soms al eens hard
een beetje teveel blauw
daarom niet minder vrouw
ballen aan je lijf
zegt het groen, van de olijf

soms mag het ook wat pastel
een beetje minder duel

ik ben liever zacht
een beetje minder kracht
zoals pastelroos
vrouwelijk, teder & broos

Lieselot

Geplaatst op Geef een reactie

Ja maar …

Ja maar …

Ergens werd me op een bepaald moment geleerd dat het woord ‘maar’ een groot stuk kracht wegneemt van de zin die je ervoor plaatste. Denk maar aan;

“sorry, maar …”

“ik begrijp je, maar …”

“het is waar, maar …”

Het is dubbel om te horen dat iemand je begrijpt en er toch een ‘maar’ achter plaatst. Dat geeft een beetje een leeg gevoel, met hier en daar een vraagtekentje die langzaam omhoog beweegt. Het voelt niet zo lekker.
Begrijpen is aanvaarden wat is en wat er speelt bij de andere persoon. Zonder meer.
Hem of haar aanreiken om er te zijn als er iets is en te tonen dat je liefde niet minder wordt omdat er een andere mening, angst of overtuiging in die ziel huist.  

Hoe vaak spreekt het verstand meer dan het hart?
Op zielsniveau spreekt je hart, op werelds niveau is het vaak het verstand die de overhand neemt. Wat we zouden moeten, zijn enkel overtuigingen gemaakt in ons eigen hoofd.

We moeten eigenlijk niets, buiten de gevolgen dragen van onze keuzes. (lees minstens 2x opnieuw J )

Hoe vaak blokker je jezelf met een ‘maar’?

Hoe vaak spreekt je vooroordeel?

Denk maar aan die man, gekleurd in de kleur van een herfstig blad die je aanspreekt op een koude dinsdagochtend. Je verstand zegt je op te letten, bijna wimpel je hem af want ja maar wie weet is hij wel een dief. Je hart zegt, luister even. Je luistert naar zijn woorden, die steeds mooier klinken. Hij geeft je een klein steentje, tovert een lach op je gezicht en maakt je hart wat warmer onder die dikke winterjas.

De militair op mijn massagetafel. Overweldigd door zijn kracht bij het binnenkomen, verzacht door zijn hart waar ik een uurtje in mocht wonen.

De gekke buurvrouw, of zo wordt toch gezegd. Tot je luistert, en hoort dat ze eigenlijk vooral ziek en moe is. Weemoedig naar de tijd dat ze nog kon werken.

De mensen die naast je het huis afbreken met luide muziek, kleurrijke kleren en glinsterende kettingen. Maar … kan ik ze wel vertrouwen? De achterdocht opzij, en elke ochtend op een rij … jawel, krijg ik nu een stralende glimlach & goedemorgen als ik de laan uitrij.

Je kind die evenveel mag vertellen over haar dag aan de tafel als de volwassen mensen, verwonderd luister je naar haar avonturen. Niet, het is maar een kind … neen haar hart is evenwaardig en zingt hetzelfde geluid

De donkere man die eten maakt in de keuken van mijn vriendin, verwonderd. Me niet goed een houding kunnen geven als ik in het schemerdonker de grens niet zie tussen waar zijn huid begint of eindigt. Opgewarmd door het samen eten aan tafel, uit dezelfde schaal. Een andere kleur maar hetzelfde warme verhaal. Het blijft me bij, daar zij aan zij en een knuffel vooraleer ik me terug induffel.

De straatkittens die niet zo-maar vuile katten zijn als ze liggen te sterven langs de weg. Mooi is het hartenmens die door de vuile en vieze vacht hun onvoorwaardelijke liefde ziet.

Je hart is een mooie plek, zonder meer. Zonder maar.

Liefs,

Lieselot