Geplaatst op Geef een reactie

Passie en Pijn

“tussen passie & pijn ligt datgene waar we willen zijn.”

Het was op een avond in de lente van 2022, buiten was het warm. Mijn bleke lichaam kreeg ik echter niet opgewarmd en een moeheid overspoelde mijn gelaat. Binnenin genietend van de zalige eenzaamheid, mijn hart verwarmd door de stille klanken van het niets.
Me voedend met romantiek, mijn hersens waste ik in liefde om mezelf eraan te herinneren dat die liefde nog wel kwam. Het voelde als gewenning, het voelde alsof je ook relatiebreuken normaal begon te vinden. De tel was ik al lang kwijt, al had ik het mij echt wel anders voorgesteld.
Mijn knieën gebogen, het scherm leunend tegen mijn dijen. Kijkend naar de verfilmde liefde waarvan ik oprecht nog steeds hoop dat ze echt  bestaat. Als een die-hard ga ik ervan uit dat ook mijn grijze prins onderweg is, hij komt van ver maar “I am sure” dat hij de moeite waard zal zijn.  Terwijl ik mijn hand over mijn schouder laat glijden daal ik af langs mijn okselhuid. Ik voel het opnieuw, het voelt als het puntje van een tentakel. De voorstelling in mijn hoofd is niet mals, het lijkt als een octopus die zich verstopt in mijn lijf. Alsof reptielenbrein zich enkel kan associëren met andere dieren, niet inziet dat ik een mens ben.
Ik kan er mij geen realistisch beeld van schetsen want ik weet niet wat het is, de dokter zal het volgende week bekijken. Dus voorlopig is het een tentakel, zo eentje die me af en toe meesleept in een hard bonkende-alles-overheersende angst. Het voelt niet eerlijk en vandaar denk ik ook dat het niet kan, ik kan me onmogelijk voorstellen dat ik het verdien om nogmaals ziek te worden.
Mijn deel heb ik al uitgezeten, voorbij de pijn van het ziek zijn leerde ik een passie kennen.
Een vuur die branden ging en ik wil er zo hard voor zorgen dat ik blijf branden.
het doet me vooral ook denken aan hoe vergankelijk ik ben, ik voel me één brok onhoudbare passie op bepaalde momenten.

Het is daar, na dat moment, dat ik merkte dat passie en pijn met elkaar verbonden zijn. Het deed me ervaren dat er een tijd was dat ik bang was om te sterven. Hoe dankbaar dat ik er nu voor ben dat ik die periode mocht ervaren, zo dankbaar dat de passie die hieruit groeide ervoor zorgde dat ik niets meer vanzelfsprekend vond.
Hoe meer ik stilstond en dingen in vraag begon te stellen hoe mooier alles werd. Ik werd verliefd op het leven, de schoonheid van alles om me heen. Het zagen en me druk maken werd gestopt. Kleine piete-lut-tig-he-den die me misschien van mijn melk zouden kunnen brengen liet ik aan de kant. Angsten verdwenen langzaam maar zeker naar de achtergrond. Ik rees als een patriot op, omhoog.
Kracht en vuur maakten me sterk. Ik werd een passievolle vrouw en niemand zou me ooit nog afremmen. Maar al te vaak werd mijn passie aanzien als een bedreiging, mijn onmetelijke energie en drijvend vuur als een gevaar.
Maar al te vaak werden mijn beslissingen gezien als onverstandig en werd ik afgeremd. Familie verdween, liefdes werden afgeschrikt en ik .. ik kon niet anders dan doorgaan.
Het werd mijn natuur, volledig verweven met wat me gegeven werd. Soms vroeg ik me af waarom ik niet tevreden kon zijn met het nieuwe normaal, waarom het me niet lukte om mee te lopen met de meute en gewoon god-dood-normaal te doen?
Uit die pijn van toen groeide een passie.

Een passie die ik nooit gehad zou hebben moest ik niet die pijn geleden hebben. In het veld van de passie ben ik wie ik wil zijn, in de pijn zit het venijn. Ergens tussenin, tussen de cirkel van de passie en de cirkel van de pijn ligt een overlapping. Dankbaarheid ligt op de som van beiden. Daar waar je passie en pijn overlappen kan ik mijn handjes kruisen. Het ene zou er niet zijn zonder het ander. Daar waar passievolle mensen je weg kruisen zul je ook hun pijn ervaren en de mix ervan is onbeschrijfelijk mooi!

Geplaatst op Geef een reactie

Naaktheid, open en bloot

Vaak ongevraagd komen ze binnen, zomaar op je netvlies gebrand. Ik moet zeggen dat ik het soms niet helemaal goed kan verteren, het ook niet volledig kan begrijpen waarom mensen de nood hebben om open en bloot foto’s op social media te plaatsen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het niet over kunstzinnige en gevoelige foto’s. Neen, ik heb het over de Britney’s die ongegeneerd op de zetel hun hele lijf tentoonstellen. Daarnaast blijkt ook een nieuwe hype van vrouwen en mannen die in groep hun naaktheid delen met de daarbij horende dierlijke bewegingen wat volgens hun ‘ontwaken’ wordt genoemd. Ze kruipen door de natte aarde op handen en voeten, smeren hun hele lijf in met modder en richten zich daarna tot de hemel met de benen wijd gespreid en de borsten vooruit. Niets blijft nog aan de verbeelding over, enkel een smiley op hun intieme zone en tepels.

Naaktheid heeft zijn persoonlijkheid verloren en wordt zomaar op de facebook-straat gegooid, open en bloot kun je evengoed in het midden van een weg in de stad gaan staan. Toch?
Een lichaam is puur en ik denk niet dat we een meerwaarde geven aan de ander noch aan onszelf om dit soort foto’s online te gooien. Naakt-zijn mag voor mij een beetje ingetogen en respectvol. Het volledig blootgeven van je lichaam aan iedereen lijkt me een missend stukje uit je ziel, een stukje dat je op die manier probeert in te vullen. Naaktheid mag er zijn maar zorg ervoor dat dit in een veilige omgeving gebeurt.

Social media is niet veilig en sommige mensen hebben er echt geen boodschap aan om anderen dierlijk-brullend-naakt te zien.

Tijdens een massage zorg ik zelf voor een veilige plek, naaktheid is er elke dag. Elk lichaam wordt met respect behandeld, ik zie mijn klanten maar kijk niet. Ik voel de ziel en de emoties.
Op geen enkele manier wordt er erotisch gewerkt. Soms zullen mijn klanten bij zichzelf de levensenergie voelen opborrelen, die mag er volledig zijn maar ik zal ze op geen enkele manier stimuleren. Voor mensen die in het verleden misbruikt werden of op een verkeerde manier aangeraakt werden, kan dit vaak een opluchting zijn.

Naakt-zijn en intimiteit is voor thuis, tussen liefdes-partners. Een beetje ingetogenheid en terug naar de kern, verlangens buiten jezelf zoeken is nooit een goed idee. Ga in de plaats op zoek naar het onderliggend gevoel en het onderliggende tekort en probeer dat in te vullen.

Geplaatst op Geef een reactie

giftige relaties

Moordend voor een lichaam, verlammend voor de ziel.
Lichamen sterven maar je ziel kan als het ware vergaan, wie heeft je dat aangedaan?
Zonder veel besef sluipt de giftige stof je lichaam binnen, soms kan je er niet tegen winnen.
Er valt helemaal niets te beginnen, tegen het traag wegebben van wie je bent.
Tot dat je zelfs, jezelf niet meer herkent.

Het duurt een hele tijd vooraleer je het jezelf verwijt.
Wie ben je nu eigenlijk, wat heb ik gedaan?
Je kijkt in de spiegel en vraagt je af; waar kom ik nu ineens vandaan?
Je lijkt wel verlamd, je hele lichaam verkrampt.

Doorheen de dagen, moest je zoveel verdragen.
Elk verwijt, over… “wie ge wel zijt.”  
Door de ogen van een ander, alsjeblief. Verander.
Pas je aan, dan kunnen we er samen verder voor gaan.
Het lijkt alsof je nooit voldoet, aan de eisen van jouw “zoet”

Je mooie ziel verdwijnt, een glimlach die telkens wegkwijnt.
Je doet zo hard je best maar je kan het niet winnen.


Het gaat
al lang
niet meer
over
beminnen

weet ge nog wel wie ge zijt?
rozengeur en mane-schijt
Kijk terug door je eigen ogen,
alsjeblief

je werd belogen.

Zie je schoonheid en je pracht,
Kom terug in je eigen kracht.
Laten we samen beginnen,
mekaar
beminnen.

Geplaatst op 1 Reactie

De intensiteit van liefde en het belang van kwetsbaarheid.

Eens, lust zich op de achtergrond begeeft is het intimiteit die leeft.

Moedig zijn deze, die de dans van de liefde leven.

Een slapeloze nacht, een hart pulserend in de borstkas en bij afscheid omgeven door een beklemmend harnas. Liefde gaat als een mes recht door je kern, een kogel door je kleren.
Het snijd je middendoor en breekt je in stukken.
Heen en weer geslingerd op de heuvels van emotie.

Enkele dagen geleden kreeg ik de vraag of ik wou schrijven over wat voor mij de ziekte van deze tijd lijkt. Vandaag heb ik het gevoel dat ik het exact kan beschrijven. 

Het vraagt moed om lief te hebben, het vraagt moed om iemand toegang te verlenen tot je hart. De kwetsbaarheid die we daarbij voelen blokkeert ons vaak. We stellen vaak alles in het werk om emoties die ons raken tot in de kern te ontwijken. Ze zijn intens en vaak kunnen we ze niet kanaliseren, hierdoor gaan we in ons hoofd zitten en worden we bang.

Keuzes worden op voorhand gemaakt met ons hoofd om maar niet te moeten voelen.
De oppervlakkige wegwerpmentaliteit zorgt ervoor dat er minder aandacht is voor kwetsbaarheid, het lijkt soms van de aardbol verdwenen. Allen omgeven door een harde bolster, angstig proberend om sterk te zijn en te blijven. Meegaand in de materialistische cultuur waar dingen de waarde hebben overgenomen van gevoelens. Het eeuwige shoppen om een goed gevoel te krijgen, de stijgende drankproblematiek en het zoeken naar lust op de meest onmogelijke manieren.
Met gemak gaan de kleren uit, worden bedden gedeeld.  

 

Voorbij de muren van uiterlijk vertoon en huiselijke perfectie ligt een wereld vol bloeiende emoties. Het is niet voor iedereen weggelegd om ze te doorvoelen, laat staan dat het niet iedereen gegeven is om tot de kern van de ander te komen en die gevoelens aan te raken. Het vraagt een zekere kwetsbaarheid van beide partijen om vanuit zichzelf de ander gaan zien. De ander te horen.
Een dans te dansen op emotie en gevoel. Durf je te dansen? Een dans tussen leiden en zich openen.
Elke danser kan het beamen, net als elke zanger … je kwetsbaar opstellen geeft de mooiste dans en de mooiste zang. Wie kan het nog?

 

Sommigen hebben het al bij de fase van aantrekking, eens de hand uitgereikt gaan ze de dans liever uit de weg. Blijven liever alleen.
Durven aanraken vanuit gevoel en zonder doel.

 

Stel je je open? Voel je de ander?
Zet je verwachtingen opzij. Wat is een zoen waard als je het gevoel van de ander zijn lippen vergeten bent omdat je doelen nastreefde in je hoofd. Het bouwen van luchtkastelen en idealen in plaats van te voelen van wat is.
Durf je de ander te horen en vooral te voelen?
Ga je uit de kleren of ga je binnen in je hart, of allebei?
Kun je puurheid tonen voorbij het masker dat je soms draagt?
Kun je de ander zichzelf laten zijn, zie je de kwetsbaarheid in zijn ogen?
Geborgenheid bieden en respectvol omgaan met elkaar.
Het vraagt moed om je verwachting te laten voor wat het is en op te gaan in mekaar.
Een moment te nemen om mekaar te dragen, lief te hebben.
Durf je eerst je hart te openen, durf je dat van de ander aan te raken?
Herken je jouw emoties, omarm je de kwetsbaarheid van de ander?

Geplaatst op Geef een reactie

Wat als… een beperking, geen beperking is?

Ik typte het zonder nadenken, vandaag. Onderweg naar een nieuwe bestemming. Alleen reizen. Om in de stilte van het bij mezelf zijn net mijn innerlijke leven te ontdekken. Tijdens de drie uur durende heenreis mijmerde ik verder over beperkingen. Ik stuurde het daarstraks in een tekstberichtje: “een beperking toont je hoe je een andere aanpak moet zoeken, als het ware een omweg dient te maken” 
Weet je, een beperking is er pas één als je er zelf eentje van maakt. Als jij zegt “Dit is een beperking” dan stop het daar.  
Dan heb jij zojuist je paarde bril opgezet en zie je door de tunnel van jouw fantasie niets anders dan jouw beperkende gedachte. 
Enkel jijzelf neemt de beslissing om er met jouw geest over te beslissen dat dit het einde is van jouw mogelijkheden. 

Maar wat als een beperking eigenlijk gewoon een obstakel is? 
Als een mogelijkheid, wit is en een beperking zwart. Dan zitten er tussen beide heel veel grijze mogelijkheden. 
Een obstakel is vaak iets dat je niet kent en het daagt je uit om iets nieuws te proberen. “onbekend is onbemind” zo zegt het spreekwoord, maar is het dat altijd?
Onderzoek het onbekende en kijk wat voor moois er gebeuren zal.
Doorheen vijftig tinten grijs gaan we op reis. 
Van beperking naar verwezenlijking. 

Ik vergelijk het met een wandeling die ik laatst deed. Na de storm waren er heel wat bomen omgewaaid, sommige reuzesparren lagen op het pad.


Niet één, niet twee maar echt wel enkele versperden de weg. 
Een serieuze beperking, het was zo goed als onmogelijk om de weg te vervolgen samen met mijn dochter. Ertussen klauteren leek me gevaarlijk en van het pad afgaan was niet echt oké.
Dat waren dan ook ineens de beperkende gedachten!
Het waren gedachten, niet meer dan dat. Het werd een avontuur van over reuzestammen klauteren en door het verwilderde bos onze weg zoeken terug naar het pad. 
De wandeltocht was des te leuker en zo gaat het in het leven ook. Verander je beperkende gedachte in een obstakel, neem een nieuwe weg en stel je open voor een mooi avontuur! 

Geplaatst op Geef een reactie

Tweesprong

Het leven zonder filter laat me de laatste dagen iets moois voelen.
Het komt zuiver en puur binnen, allemaal kleine liefdeshartjes worden in me gepompt. Eén voor één raken ze me aan, ze vullen me met warmte, liefde en hoop. Ik voel mijn lichaam stralen, opwarmen en het geluk schiet doorheen mijn hele lijf.

Enkel de tijd bepaalt nog waar je heen gaat.
De nieuwe weg is klaar.
De laatste weken voelde ik stilstand, het tot bedaren komen.
Het gevoel van er bijna te zijn.
De laatste stuiptrekkingen die worden afgesloten met een aangename stilte.
De tweesprong, een zijweg.
Het pad is nog nieuw en je ziet nog niet alles.
Enkelen zijn al voorgegaan, van alle ballast ontdaan.
Kiezen kan; blijvend op het pad van de wereld die we kennen of durf je te stappen op een nieuwe weg?

Ga je rechtdoor in de huidige maatschappij, waar we werken voor geld. Materialisme belangrijk is en mensen vaak hard zijn voor elkaar?
Of sla je af?
Als je afslaat dan ervaar je wat onzekerheid voor al dat nieuwe, tegelijkertijd wat nieuwsgierigheid die je opwinding prikkelt.
Het is er kleurrijk en gastvrij.
Mensen helpen mekaar en laten je vrij, vrij om keuzes te maken en te zijn wie je bent.
Je kan er reizen, temidden van de natuur. Vol avontuur.
We leven op het ritme van de seizoenen, samen met onze kapoenen.
Spellen worden gespeeld, geen kind die er zich verveeld.
Gekwetstheid wordt geheeld, je huid door je partner gestreeld.
Wentelend in zachte doeken, lees ik vele boeken.
Verwarmend bij het vuur, wereldse lectuur.
We spelen geen spel, weet je nog wel.
Ik doe wat ik goed kan, wat denk je daarvan?
Voor elk gezin een nieuw begin.
Jij en ik, wisselend. Eén enkele blik.
Passie & vuur. Samen op avontuur.
Enkelen, samen.
Ik kan het beamen.
Die wereld bestaat, zoeentje die je oplaadt.

We zijn aan het bouwen, je mag me vertrouwen.
Mekaars warme hand.

Er komt een nieuwe wereld tot stand.

Lieselot

Geplaatst op Geef een reactie

zomaar iets tussendoor





jij bent goud
hoor ik af en toe
net daarom dat ik het doe

het rood in mijn leven
laat me jou liefde geven
geel om te verwarmen
warmte om te omarmen

ook bij mij maakt het zwart
het soms al eens hard
een beetje teveel blauw
daarom niet minder vrouw
ballen aan je lijf
zegt het groen, van de olijf

soms mag het ook wat pastel
een beetje minder duel

ik ben liever zacht
een beetje minder kracht
zoals pastelroos
vrouwelijk, teder & broos

Lieselot

Geplaatst op Geef een reactie

Ja maar …

Ja maar …

Ergens werd me op een bepaald moment geleerd dat het woord ‘maar’ een groot stuk kracht wegneemt van de zin die je ervoor plaatste. Denk maar aan;

“sorry, maar …”

“ik begrijp je, maar …”

“het is waar, maar …”

Het is dubbel om te horen dat iemand je begrijpt en er toch een ‘maar’ achter plaatst. Dat geeft een beetje een leeg gevoel, met hier en daar een vraagtekentje die langzaam omhoog beweegt. Het voelt niet zo lekker.
Begrijpen is aanvaarden wat is en wat er speelt bij de andere persoon. Zonder meer.
Hem of haar aanreiken om er te zijn als er iets is en te tonen dat je liefde niet minder wordt omdat er een andere mening, angst of overtuiging in die ziel huist.  

Hoe vaak spreekt het verstand meer dan het hart?
Op zielsniveau spreekt je hart, op werelds niveau is het vaak het verstand die de overhand neemt. Wat we zouden moeten, zijn enkel overtuigingen gemaakt in ons eigen hoofd.

We moeten eigenlijk niets, buiten de gevolgen dragen van onze keuzes. (lees minstens 2x opnieuw J )

Hoe vaak blokker je jezelf met een ‘maar’?

Hoe vaak spreekt je vooroordeel?

Denk maar aan die man, gekleurd in de kleur van een herfstig blad die je aanspreekt op een koude dinsdagochtend. Je verstand zegt je op te letten, bijna wimpel je hem af want ja maar wie weet is hij wel een dief. Je hart zegt, luister even. Je luistert naar zijn woorden, die steeds mooier klinken. Hij geeft je een klein steentje, tovert een lach op je gezicht en maakt je hart wat warmer onder die dikke winterjas.

De militair op mijn massagetafel. Overweldigd door zijn kracht bij het binnenkomen, verzacht door zijn hart waar ik een uurtje in mocht wonen.

De gekke buurvrouw, of zo wordt toch gezegd. Tot je luistert, en hoort dat ze eigenlijk vooral ziek en moe is. Weemoedig naar de tijd dat ze nog kon werken.

De mensen die naast je het huis afbreken met luide muziek, kleurrijke kleren en glinsterende kettingen. Maar … kan ik ze wel vertrouwen? De achterdocht opzij, en elke ochtend op een rij … jawel, krijg ik nu een stralende glimlach & goedemorgen als ik de laan uitrij.

Je kind die evenveel mag vertellen over haar dag aan de tafel als de volwassen mensen, verwonderd luister je naar haar avonturen. Niet, het is maar een kind … neen haar hart is evenwaardig en zingt hetzelfde geluid

De donkere man die eten maakt in de keuken van mijn vriendin, verwonderd. Me niet goed een houding kunnen geven als ik in het schemerdonker de grens niet zie tussen waar zijn huid begint of eindigt. Opgewarmd door het samen eten aan tafel, uit dezelfde schaal. Een andere kleur maar hetzelfde warme verhaal. Het blijft me bij, daar zij aan zij en een knuffel vooraleer ik me terug induffel.

De straatkittens die niet zo-maar vuile katten zijn als ze liggen te sterven langs de weg. Mooi is het hartenmens die door de vuile en vieze vacht hun onvoorwaardelijke liefde ziet.

Je hart is een mooie plek, zonder meer. Zonder maar.

Liefs,

Lieselot 

Geplaatst op Geef een reactie

Thuis in mijn huis

Marie Kondo, daarmee begon het.
Haar boek ‘opgeruimd’ is een echte eye-opener, het gaat in hoofdzaak over opruimen maar dit boek heeft toch iets *magisch*
In mijn schuiven pronken ondertussen alle kleren, opgeplooid op haar manier. Enkele dagen geleden las ik de laatste pagina’s nog eens door waarin ze vertelt dat veel van haar klanten ervaren dat hun leven volledig veranderde nadat ze met haar aan de slag gingen. Het zou niet enkel goed zijn voor het huis maar ook voor de geest, zo vertelt ze.
Afgelopen week was ik op bezoek bij een vriendin, ik heb veel respect voor haar. Ze straalt een rust uit, heeft het gezelligste huis, is warm, rustig en vooral … ze leeft heel basic middenin de natuur.
Het type dame die ik later zal worden.
Het doet me beseffen dat ik niet altijd genoeg respecteer wat ik heb, misschien iets te los omga met etensrestjes of sommige dingen te vanzelfsprekend vind. Een klein beetje in armoede leven geeft voor mij een gevoel van nederigheid.

Nederigheid ten aanzien van het leven die ons gegeven is, het voedsel dat op ons bord komt, onze gezondheid, de kinderen, vrienden, het dak boven ons hoofd, … enzovoort …
Nederigheid maakt de wereld net ietsje mooier, niet in de zin van ‘altijd in de pas lopen’ maar in de zin van respect hebben voor mens, dier en spullen.
Het zorgde ervoor dat ik terug de liefde voelde voor de gebreide sprei in de zetel net als die eerste keer dat ik haar in de winkel zag liggen, de mokken met poezen die ik zorgvuldig uitkoos, de oude bank of het koffieservies van mijn oma.
Ik praat niet enkel met mijn dieren maar ook met ons huis en onze spullen. Ja, net als Marie.

Een hoekje af, of net niet? Wie zal het zeggen?

Het zorgt ervoor dat ik de spulletjes die ik niet meer gebruik, vriendelijk bedank voor bewezen diensten en ze naar de kringloopwinkel breng. Items die me een warm gevoel geven krijgen wat meer ruimte in de kast. Dingetjes die al een tijd liggen te slingeren worden terug gebruikt. Door alles 1 voor 1 aan te raken krijg je een gevoel vanbinnen die je duidelijk maakt wat je ermee kan aanvangen. Uiteindelijk omring je jezelf met spullen die je een goed gevoel geven, hierdoor creëer je een warme thuis. Zo eentje waar je helemaal blij van wordt als je thuiskomt na een lange werkdag.

Vanbinnen in je lijf is het net zo. Respecteer je wat jij zelf vanbinnen hebt? Hou je van je kwaliteiten? Benut je ze ten volle of ga je er misschien te licht mee om?
Je lichaam is je huis, je thuis. Bepaalde dingen zijn nodig om jezelf te blijven voeden.
Ga je mee met de stroom, doe je dingen die je opgelegd zijn of zit je verstrikt in sociale verplichtingen?
Voel eens bij jezelf, wees stil en luister.
Je hebt alles in je.

Als je zin hebt om te schilderen, ga ervoor. Wil je lekker uitrusten op de bank, doe het! Eet gezond en geef je lichaam de nodige vitamines. Zoek je antwoorden, maak het dan stil en blijf thuis. In je huis maar ook thuis in je lichaam. Dit ben jij, dit is jouw lichaam en dit is jouw leven. Antwoorden hoef je niet bij anderen te zoeken, ze zitten bij jezelf. Je hoeft alleen maar te luisteren.
Heel vaak zijn we niet thuis in ons lijf, we zijn bezig met andere dingen, zoeken afleiding of leven naast ons lichaam.

De herfst kondigt een tijd aan om los te laten en naar binnen te keren.
Je mag echt wat vaker thuisblijven…

Jij bent je huis in je thuis en je bent thuis in je huis.

Geplaatst op Geef een reactie

GOUDVIS

GOUDVIS
Niet mis, een goudvis. Is het een hem of een haar?
Wat doet die eigenlijk DAAR?
In een plastieken bak, op zijn gemak.
ECHT?
Oordelen zoals zovelen, mijn eerste mening klaar. Niet meteen het mooiste gebaar.
Ommuurd langs vier zijden, die vis zal waarschijnlijk lijden.
Een limiet op het voederen, is het nodig een VIS te bemoederen?
Het is maar een dier! Wat doet die toch hier?
Helemaal alleen, met niemand ooit één.
Heb je er al eens over nagedacht? Neen het is geen pracht …
Voor elke vis dezelfde regels. Zijn we dan echt zo’n ezels?
Keuzes voor hem gemaakt, dat RAAKT!
Geen ruimte om ECHT te leven, op de golven mee te zweven.
Als een dartel hertje rond te springen, of net HEEL luid te zingen.
Om eens buiten de lijntjes te lopen, NEEN niet op hopen!
Een gasboete hier, een afkeurende blik daar.
Zijn we het nog allemaal gewaar?
Je leven, ga nu maar niet zweven.
Allen in bedwang, dat maakt me soms wat bang.
Is het trouwens al lang?
Hoe zijn we zo geworden, al die verbodsborden.
Helemaal ommuurd, onze ziel verzuurd.
Geen ruimte meer om te spelen, het lichaam te helen.
Zoals zovelen, ga je nu maar niet vervelen.
Een grijze muis, ook in je huis.
Kleurrijk mag, of maakt je dat van slag?
Is het gespuis of ben je abuis?
Willen we vieren of eerder iedereen plezieren?
Op het gemak, in een plastieken bak.
Helemaal ommuurd, de ziel verzuurd.

Lieselot