Het was omdat ze zelf zo vol vertrouwen zei dat het mocht, dat ik het deed. De dame in kwestie lag op de massagetafel, op haar buik, te genieten van een massage. Onder het welziend oog van de kerktoren in Geluveld haalde ik mijn bistouri mes tevoorschijn en maakte een inkeping in haar huid. Niet wat je nu zou verwachten van een massagetherapeute, hé?
Het ding is dat ik wel leerde hoe om te gaan met deze medische tools, en ik zeker geen gevaarlijke dingen wou doen. Op elk vlak neem ik mijn verantwoordelijkheid en ken ik mijn grenzen. Daarbuiten staat de wereld in brand, hierbinnen concentreer ik me op enkele pootjes van een teek die vastzitten onder de huid van mijn klant. De teek zelf was eerder al verwijderd, maar blijkbaar niet helemaal en het begon wat te ontsteken.
Geduldig maakte ik één voor één de pootjes los. Even later was de klant pootjesvrij en kon ik alsnog afsluiten met een ontspannende massage.
Ik moest terugdenken aan dit moment daarnet toen ik tomaten plukte. Een spinnetje baande zich een weg doorheen het landschap dat ‘mijn lichaam’ heet. Tomatentakjes kriebelden mijn hoofd en benen tegelijkertijd, en een geelgroene aanslag omhulde mijn vingers en handen. Met slippers rond mijn voeten baande ik mij een weg door het droge lange gras, hier en daar prikte een plant in mijn voeten. Zorgvuldig zocht ik bramen uit terwijl mijn hoofd een loopje met me nam, maar ik zelf in stilstaande concentratie plukte.
In mijn hoofd reis ik naar het nieuws. De wereld staat in brand. Mensen zijn bang van de natuur, omdat we de verbinding ermee verloren zijn. Het voelt voor mij alsof ik de natuur zelf ben. Het lijkt ook vanzelfsprekend en zoals ik voor mezelf zorg, zorg ik ook voor de natuur. Niet alleen voer ik gesprekken met mijn kippen, die nu mijn beste vriendjes zijn na het krijgen van restjes gehaktbal. Ik praat met mijn poezen, maar om de een of andere reden bedank ik ook de suikerboonplanten voor het lekkers en de mooie gedachten aan mijn jeugd, toen ik emmers vol van die dingen ontdeed van de topjes.
Het ding is dat het beseffen dat je de verbinding kwijt bent er pas komt als je de verbinding terugvindt. Pas dan ga je echt voelen wat er ontbrak. Maar is het dan al niet te laat? De wereld staat niet alleen in brand daarbuiten in het bos, de wereld staat al veel langer in brand in onze eigen lichamen. En net zoals ons lichaam lange tijd voorzichtig om hulp roept, zo doet de natuur dat ook al jaren, totdat het opbrandt zoals nu.
Ik laat het spinnetje lopen, en raak mijn mond aan met mijn vuile handen. Het heeft geen zin om bang te zijn van datgene dat we het meest nodig hebben.
