En toen kwamen de kinderen gewoon mee;
Er was een mama die een afspraak had bij mij. Het was een moment voor zichzelf. Even weg van het zorgen, regelen, werken, denken en voortdurend klaarstaan. Op het laatste moment liep het anders en dus kwam ze niet alleen. Ze kwam mét haar kinderen, door omstandigheden.
En eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg.
Want misschien is dat wel iets wat we als vrouwen en moeders veel te vaak vergeten: dat het leven niet altijd eerst netjes geregeld moet zijn voordat we voor onszelf mogen zorgen.
We wachten tot de kinderen ergens terechtkunnen.
Tot het werk wat rustiger is.
Tot het huis op orde is.
Tot we ons wat beter voelen.
Tot er eindelijk eens een momentje vrijkomt.
En soms komt dat moment gewoon niet.
Dus kwamen de kinderen mee.
Terwijl mama op de massagetafel lag, waren zij in de buurt. Een beetje nieuwsgierig, een beetje aan het kijken wat hier allemaal gebeurde. Het was weliswaar niet voor een massage, maar voor een suikerontharing. De meisjes keken alsof ze een klein mirakel zagen gebeuren toen ik de haartjes in de was toonde. “Zo leuk!” zei het meisje.
Ze keek alsof ik haar een klein wonder had laten zien. En ik moest er zelf ook om glimlachen.
Het was geen perfect wellnessmoment.
Er waren kinderen.
Er was beweging.
Er was het echte leven.
En toch was mama even bij mij.
Misschien mogen we wat flexibeler worden?
Ik denk vaak aan hoe weinig ruimte vrouwen soms ervaren om gewoon even voor zichzelf te zorgen. Alsof zelfzorg alleen mag wanneer alles en iedereen rond ons geregeld is.
Alsof we eerst een goede moeder, partner, dochter, werknemer, vriendin en huishouder moeten zijn en daarna misschien nog een uurtje overhouden voor onszelf.
Maar zo werkt het leven natuurlijk niet.
Soms wordt een afspraak verplaatst.
Soms valt de opvang weg.
Soms heb je slecht geslapen.
Soms ben je met je hoofd helemaal ergens anders.
Soms kom je naar een massage terwijl je eigenlijk niet eens goed weet wat je nodig hebt.
En misschien hoeft dat allemaal niet eerst opgelost te worden. Misschien mag je gewoon komen zoals het op dat moment is.
Dat is ook een van de redenen waarom ik graag in mijn praktijk werk. Het is geen grote wellnessruimte waar alles perfect en stil moet zijn.
Het is een plek waar mensen even mogen landen. Waar ruimte is voor een gesprek, voor stilte, voor een lichaam dat moe is, voor een hoofd dat vol zit.
En soms dus ook voor een kind dat onverwacht mee aan tafel zit.
Voor vrouwen die altijd aan het zorgen zijn.
Een massage verandert natuurlijk niet ineens alles wat er thuis, op het werk of in je hoofd speelt.
Maar misschien kan een uur wel even van jou zijn.
Niet omdat je alles eerst op orde hebt.
Maar juist omdat dat niet hoeft.
Dus als je ooit denkt:
“Ik zou eigenlijk graag eens een massage boeken, maar…”
Misschien mag je dat maar eens laten staan.
En gewoon kijken wat er wél kan.
Want voor jezelf zorgen hoeft niet perfect te passen.
Het mag soms ook een beetje tussen het echte leven door.